لیلی حائری (فعال بین المللی در عرصه کتاب) در این زمینه معتقد است که ما نیازمند تشکیل بانک اطلاعات ترجمه هستیم. او می گوید: باید سر و سامانی به وضعیت ترجمه آثار ادبی داده شود. متاسفانه کتاب هایی که ترجمه می شوند، جایی ثبت نمی شوند. اگرچه متولی این کار، خانه کتاب است اما حتی ناشران هم آثار ترجمه شده را در مرکزی ثبت نمی کنند. به همین دلیل از یک اثر خارجی، چند ترجمه وجود دارد. در این زمینه هم هیچ آماری وجود ندارد که بتوان ادعا کرد از یک اثر، چند ترجمه وجود دارد.
حائری گفت: در گذشته کتابخانه ملی قصد انجام چنین کاری را داشت و در برخی از جلسات شان حضور داشتم. ولی تاکنون کار خاصی انجام نشده است. در واقع برای انجام چنین کاری بامعضلات متعددی روبه رو هستیم. مثلا آثار ادبی کلاسیک بارها ترجمه و تجدید چاپ می شوند. با مشکل ترجمه آثار باید ریشه ای برخورد کرد.متاسفانه در این میان، «فرهنگ»؛ دغدغه همگان نیست که به آن توجه شود.حائری به گروه های ترجمه در دنیا اشاره کرد و گفت: یکی از کارهایی که به نظرم جالب بود این است که انجمن ناشران سوئیس در ایران؛ گروهی از مترجمان را برای ترجمه آثار گردهم آورد و آثاری را ترجمه کردند. این کار نوعی حمایت از مترجمان است. ضمن این که آثاری را باکیفیت خوب و قابل قبولی ارائه می دهند.
وی به نقش دولت و سازمان های دولتی در این زمینه اشاره کرد و گفت: اگر دولت این نیاز را احساس کند و تابع قانون کپی رایت شویم، بسیاری از مشکلات در این زمینه رفع می شود. از طرفی اگر بانک اطلاعاتی هم در این زمینه تشکیل شود، بسیاری از مشکلات حل می شود. این نابسامانی نه تنها در عرصه آثار ادبی بلکه در حوزه آثار کودک و نوجوان و سایر گرایش ها نیز مشهود است. حتی در زمینه آثار ادبیات کودک و نوجوان به مراتب وضعیتی وخیم تر را شاهدیم.
* خجسته کیهان نیز معتقد است: در حال حاضر مرجعی برای ارزیابی آثار، در زمینه ترجمه وجود ندارد. روال این گونه است که ناشران آثاری را به مترجمان سفارش می دهند. مترجم نیز یا می پذیرد یا آن سفارش را رد می کند. به نظر من وجود یک مرجع مشخص متشکل از مترجمان، صاحب نظران و محققان ادبی که وظیفه آن ها بررسی وضعیت ترجمه از گذشته تا امروز باشد، ضروری است. این مرجع می تواند بانک اطلاعاتی کتاب های ترجمه شده باشد و حتی شامل کتاب های در دست ترجمه هم شود. به عنوان نمونه من به عنوان یک مترجم اطلاع دقیقی ندارم که مترجمان دیگر، در حال انجام چه کاری هستند. این مشکلی است که باید برطرف شود.
وی به آثاری که توسط چند مترجم؛ ترجمه می شود اشاره کرد و گفت: معمولا آثار بزرگ دنیا توسط چند نفر ترجمه می شود. مثلا رمان «در جست وجوی زمان از دست رفته» تا چند سال پیش توسط سه مترجم، به زبان انگلیسی ترجمه شده بود که برخوردها با این ترجمه ها متفاوت بود. هر فردی به فراخور سلیقه و دیدگاه خود، ترجمه خاصی را می پسندد.وی در ادامه گفت: متاسفانه برخی از آثار ادبیات کلاسیک غرب هرگز به فارسی ترجمه نشده اند. مثلا آثار شکسپیر را ترجمه کرده ایم. اما تا زمان «چارلز دیکنز» که در فاصله میان این دو نویسنده انگلیسی است آثار ترجمه شده اندک می باشد. مثل رمان «تام جونز» که هرکس بخواهد به طور حرفه ای ادبیات انگلیس را دنبال کند، باید روی این اثر کار کند. در حالی که این کتاب هنوز به فارسی ترجمه نشده است.
وی با تاکید بر به روز کردن ترجمه آثار ادبی گفت: برخی از آثار ادبی که ترجمه های خوبی از آن وجود ندارد، باید دوباره ترجمه شوند و آثاری هم که به خوبی ترجمه شده اند، نیازمند بازنگری و ترجمه دوباره نیستند بلکه فقط باید تجدیدچاپ شوند. علاوه بر آن آثار باید با نثری روان و لحنی به روز ترجمه شوند، تا برای مخاطب قابل فهم باشند.